Milieukosten door het verminderen van visserij

Er is veel hype over duurzame visserij, op de openingsmorgen van het 6e World Fisheries Congress, werd professor Ray Hilborn van de Universiteit van Washington gevraagd waarom er zoveel focus op dit onderwerp is, terwijl wilde vis bestanden werelds enige proteïne bron zijn die met lage milieudruk geproduceerd worden. 
 
Een verslag van Charlotte Johnston, TheFishSite:

Hoewel sommige visbestanden in enkele gebieden onder druk staan en in andere gebieden herstellen of stabiel blijven, zegt Professor Hilborn dat terwijl we weten hoe vis bestanden duurzaam te bevissen er toch steeds een toenemende druk van milieugroepen en het publiek is die roepen om toch maar te stoppen met het vangen van vis.
 
Maar, vraagt Professor Hilborn, "wat zijn de milieukosten van het voorzorgsbeginsel van de marine verduurzaming? Als we de vangst terugbrengen van wilde vis of grote delen op zee afsluiten dan moet het gat opgevuld worden met een andere proteïne bron. Er moet dus ergens een vervanging zijn, maar tot dusver heb ik hierover geen cijfers gezien".
 
Milieu impact van visserij 
"Visserij is een enorme proteïne bron met heel weinig impact voor het milieu," zei Professor Hilborn, voor ongeveer 1000 afgevaardigden uit meer dan 70 landen. Toch, zei hij, "wanneer we een supermarkt inlopen en duurzame vis te koop zien is er maar weinig aandacht voor de duurzaamheid van de andere voedselproducten in de supermarkt". Vergeleken met de overige proteïne bronnen (varken, kip en rundvlees), heeft visserij minimale milieu kosten. Er wordt bijna geen zoetwater gebruikt, geen kunstmest, geen pesticiden en geen antibiotica zijn nodig en er vindt geen erosie plaats. "Eigenlijk is het dom, vis systemen zijn veel natuurlijker, wat betekent dat visserij een veel kleinere impact heeft dan agricultuur of het houden van dieren.” 
Milieu afweging van de verloren voedselproductie
Professor Hilborn zei dat de werkelijke milieu kosten van het niet vangen van wilde vis, moeten worden afgewogen tegen of het ingebruiknemen van meer land, of intensieve irrigatie, kunstmest en pesticiden.  Voordat de politiek verder gaat, zal er onderzoek moeten worden gedaan naar de kosten van het nog verder reduceren van visserij tegen het opzetten voor de productie van proteïnen elders. Een voorbeeld: om de 81.9 miljoen ton aangelande vis in 2006 te vervangen zou een gebied van 22.3 keer het huidige regenwoud in gebruik moeten worden genomen om dezelfde hoeveelheid voedsel te produceren. De kosten voor het vervangen van de totale Peruaanse ansjovis vangst met palm olie voor visvoer kost per jaar 4,604 Orang Oetangs hun leefgebied, zo concludeerde Professor Hilborn.
 
Noot: Nederland zou vanwege de hier genoten welvaart en ondanks de grote gevolgen voor visserijgemeenschappen wel wat meer voor natuur kunnen doen, aldus dit rapport van Imares: ww.vliz.be/imisdocs/publications/118738.pdf
Bron: Visserij Nieuws 10 mei 2012